Jakby ktoś nie wiedział to przyszedł poniedziałek. Dzień, w którym po na prawdę wspaniałym weekendzie musiałam podnieść cztery litery z łóżka o 6.00 rano -.-
Czemu wspaniały weekend?
Bo w piątek po lekcjach byłam umówiona z Szanowną Pauliną na nocowe plotkowanie ;) a brakowało mi już bardzo spędzenia nocy poza domem, z osobą, przy której nie czuję się nieswojo, ani nie mam zahamowań przed powiedzeniem/zrobieniem czegoś głupiego ;)
Kolejną miłą "rzeczą" była propozycja od Pana z Niebieskimi Oczami, że może do mnie przyjechać 9nie pacząc na to, że była godzina 20.00, a jego planowany przyjazd był by w granicach 23.00-23.30). Tym samym przeraziła mnie a zarazem zaszokowała zgoda rodziców oO I tak oto pewien Pan, w którym się nieziemsko zakochałam spędził ze mną całą dobę. I przyznam, że bardzo mi to pomogło, ponieważ, jak pisałam do Pauliny, gdyby nie przyjechał, to do końca tygodnia pewnie umarła bym śmiercią psychiczną z tęsknoty za nim.... Tak więc ;)
Ale ej ej ej! wracamy do tematu ; d
tak więc, jak wspomniałam wyżej przyszedł poniedziałek. Przyznam się, że z rana nie było tak tragicznie, ponieważ dzwoniąc obudził mnie Pan z Niebieskimi Tęczówkami mówiąc "wstawaj śpiochu! nie ma spania!" i miałam dziwnie wyglądający uśmiech na twarzy. Potem było gorzej...ponieważ siedząc w szkole postanowiłam nie iść na angielski, bo nie i tyle. I tak sobie stojąc przy oknie na korytarzu, i tak się gapiąc bezsensownie przez okno, dotarło do mnie, że nienawidzę szkoły do której chodzę. I im bardziej o tym myślałam, tym bardziej jej nienawidziłam.
Wiąże się to z różnymi powodami, o których nie będę tu mówić. Ale przyznam się, że tej szkoły nienawidzę od pierwszego dnia 2 klasy technikum...Tia, nie ma to jak przyjść na rozpoczęcie roku i nagle powiedzieć sobie w myślach "ja pierdolę, co ja tu robię?! -.-".
I dosłownie marzę o tym, by zmienić szkołę...niestety parę złożonych obietnic mi na to nie pozwala...wiec trzeba żyć dalej....
I przy takim jakże z lekka zdołowanych pierwszych godzinach lekcyjnych przyszedł czas na zastępstwo za lekcję zawodową. I wtedy moja jakże zacna klasa sama z siebie podniosła mi humor, rzucając się żołędziami, grając w bejsbola, śmiejąc się z "dobrego wkładania...filmu". Również byłam przy krawędzi płaczu ze śmiechu, gdy odgrywałam rolę księdza, łącząc w związek małżeński moją Szanowną Koleżankę i kolegę Mateusza. Rozwijając jeszcze bardziej sieć patologicznej rodzinki, będąc teściową, babcią i świadkiem Pana Młodego, oraz mężem, córką, mamą, babcią i również teściową Panny Młodej. Oraz wspaniały tekst "my będziemy brać ślub codziennie o 19.00, by mieć dzień poślubny" ;D
zdjęcie na dziś:
Nienawidzenie szkoły wiąże się też z tym, że nie lubię ludzi. To stwierdzenie idzie za mną już chyba od początku gimnazjum. Ale lubię ich fotografować ;) najlepiej znienacka, wtedy, kiedy najbardziej można poznać po ich twarzach emocje, bo nie udają sztywnej kukiełki przed obiektywem.
Lubię też obserwować ludzi przechodzących obok mnie. Nie zwracających uwagi na dziwną osobę siedzącą na ławce w parku, lub (tak jak lubię) gdzieś na krawężniku czy murku.
Wtedy też można odkryć w nich ich obecne emocje, i to jest wtedy zajebiste.
idę z psem na spacer
no i dodam też kulturalne Dobranoc ;)
