"realne sny"

"wiesz co? jeszcze 5 minut temu było ze mną w miarę okey.

Żadne zbędne myśli nie przeleciały mi przez głowę.

Nie zaśmiecałam się niepotrzebnymi i nieistotnymi sprawami.

Byłam w stanie przytaknąć na coś, z czym się nie zgadzałam, 

a nawet byłam w stanie się nawet uśmiechnąć, na siłę, ale zawsze coś...

Teraz jestem gotowa strzelić sobie w łeb"

                                                                                                                                         zapis z pamiętnika. 16.06.2012

<jeb patelnią w głowę> bo nic innego chyba nie mogę ze sobą zrobić. Dziwnym trafem od samego rana nie mam ochoty do życia. Zwłaszcza, że ostatnio nawiedzają mnie pewnego rodzaju "realne sny". Powiecie pewnie, że to dobrze, ale przyznam się, że źle mi to działa na psychikę. Pojawiają się w nich te miłe wspomnienia, ale przekształcone w coś złego. Z serii "jakby coś mogło inaczej się potoczyć". Czyli np. pewne spotkanie zakończone śmiercią kogoś dla mnie ważnego, albo zwykłe zobaczenie kogoś, ale w takiej sytuacji, że budzę się ze łzami w oczach.

Rozwala mnie to. Nie mogę normalnie przez to funkcjonować. Wchodzą mi na psychikę sytuacje, które nigdy się nie zdarzyły, i (błagam) by się nie zdarzyły.

Nie ma to jak iść spać, i przeżywać sen na własnej skórze. Czuć strach, złość, smutek, powiew wiatru, deszcz i zimno dotykanych przedmiotów. Czuć to, że ktoś Cię dotknie, szturchnie, popchnie, ból upadku, uderzenia...

Jeszcze bardziej dobijające jest to, że sny te trzymają się tylko paru postaci: osoby, którą kocham, oraz (losowo) jednej z 3 moich przyjaciółek. 

Jeszcze parę tygodni temu, myślałam, że to za niedługo minie, bo nie raz zdarzało mi się "realnie śnić" a potem wszystko było ok.

Teraz się tego boję. Po obudzeniu nie jestem w stanie rozróżnić, czy sytuacje które mi się śniły były jawą czy wytworem mojej wyobraźni. Zawsze na końcu snu idę spać. A potem budzę się i nie wiem w co mam wierzyć. Weźcie to ode mnie... -.-'

W sumie teraz się nie dziwię, dlaczego kładę się tak późno spać.. chyba nawet boję się zasypiać. W każdym śnie moje życie zamienia się w koszmar. Ale nie taki, że gonią mnie potwory czy coś (chociaż nie ukrywam, że śnią mi się osoby, o których wiem, że nie żyją oO), ale taki, że wszystko dzieje się przeciwko mnie.

Nie ogarniam siebie samej -.O

-.-

Oprócz snów dobija mnie również wiele rzeczy z realnego życia. Ale nie będę ich opisywać, bo niektóre osoby mogły by się czepiać. 

tym kończę na dzisiaj..

Żegnam

no cóż..

oho, pojawiłam się oO niemożliwością to jest Oo

w sumie co się dziwić, ostatnio dużo się działo w mym pokręconym życiu, więc nie zaglądałam na bloga ; d

zacznę dzisiaj od kulturalnego stwierdzenia, że jestem RUDĄ BLONDYNKĄ oO i przez to patrze w lustro z przerażeniem w oczach... 

jeju co ja z sobą zrobiłam <facepalm>

dziękuję, że wraz z silnym utleniaczem kupiłam farbę do włosów-rudą :3 i Pewna Osoba będzie mogła dalej mówić do mnie "mój Rudzielec" <3. Ciągnąc dalej temat to postanowiłam na zimę wrócić do czerwieni, a na ferie może walnę sę na głowę fiolet? -.o hmm..

hahaha wgl to nie zdałam prawa jazdy ;D <facepalm cegłówką> nie ma to jak wymusić pierwszeństwo, nie wymuszając, gdyż bym zdążyła przed tym małym białym czymś nawet wyjeżdżając tirem z dwiema przyczepami, no ale cóż ;D nie będę się kłócić tak? i nie ma to jak zaliczać wzniesienie micrą z niedziałającym ręcznym <3 ja mu ręczy a ten jedzie do tyłu <3 a potem tym małym gówienkiem na miasto -.-

dupa tylko, że kolejny egzamin w listopadzie -,- ale słyszałam, że Pan o Niebieskich Paczadłach da mi poćwiczyć.....golfem 3 <blee>. ok ok już nie wybrzydzam ;D haha ja Ciebie też :*

ohh good why...Szanowna Koleżanka wysłała mi zdjęcie, przez które prawie się popłakałam ze śmiechu ;D hahahaha <3 nie ma to jak blond peruka...0.0 ok nie śmieje się..przecież chwilowo sama jestem blondi -.-' oj cicho :D

tak wgl to przedstawiam Wam mojego nowego członka rodziny:

kiciak zwie się (uwaga) Wypłosz :D miał być Meteor, ale jaka mama wymyśliła to imię to popłakałam się ze śmiechu...xD

nie ukrywam też, ze to małe, chude, mruczące coś przyzwyczaiłam do imienia Mietek ;3

z czego jestem dumna ^^

polecam wam piosenki mojego Szanownego Kuzyna, który jest w moim wieku, a nawet młodszy ode mnie! haha! ale serio, życzę mu sukcesów..

miłego słuchania Wać Państwo ;)

ok bedzie tego na dzisiaj :3

Żegnam ;)

pierdoły ; dd

"Rick przyszedł po mnie chwilę przed godziną 19.00. Wyszykowana "na szybko" chwyciłam z wieszaka płaszcz i stukając obcasami wyszłam z domu. Poszliśmy do parku. Jak na tę porę roku było już dość ciemno, dlatego drogę widzieliśmy tylko dzięki latarnią. Szliśmy powoli i w milczeniu. Zdawało mi się, że chłopak chce coś powiedzieć, ale nie wiedział jak wszystko ubrać w słowa. Wpatrywał się tylko przed siebie, jakby na siłę czegoś szukał. "Usiądźmy tutaj" powiedział prawie szeptem. Ławka była lodowata, ale nie ruszyło mnie to zbytnio.

Cisza między nami zaczęła mnie denerwować. Nie podobało mi się także to, że Rick unikał mojego wzroku. W końcu dałam za wygraną i zaczęłam wmawiać sobie, że jestem tutaj sama. Nagle chłopak wstał z ławki, a zaraz po tym ukląkł przede mną i złapał mnie za dłonie. Poczułam jak serce zaczęło bić mi z niewyobrażalną prędkością, oraz że przyśpieszył mi się oddech.

-wiesz co..-zaczął - ja to jestem skurwysyn.

-ale jak to? nie rozumiem..- odpowiedziałam dość zmieszana. Mój napływ szczęścia zmienił się teraz w lekki strach. Nie wiedziałam, a nawet chyba nie chciałam wiedzieć co może się teraz stać. Zacisnęłam tylko delikatnie wargi i w spięciu czekałam na odpowiedź.

-no bo ja Cię już nie kocham....-odpowiedział spokojnie jak nigdy"

Oo nie ma to jak znaleźć swoje krótkie opowiadanie, 

szukając w szufladzie książeczki zdrowia..oO

hah. co jak co, ale kieruje mną od wczoraj dobry humor ;) i nie wiem czemu ;) jakoś na wszystko patrzę z dość dużym pozytywnym nastawieniem, co jest do mnie raczej nie podobne..

Humoru nie popsuł mi nawet fakt, że jestem w szkole (miejscu szczególnie przeze mnie nie lubianym, o czym oczywiście już wiecie). I przyznam się, że nawet nie czuję oporu przed tym, że jutro znowu się tam pojawię oO no może nie licząc zacnego sprawdzianu z "potopu" na pierwszej lekcji,-.-

wgl ej ej ej! SZANOWNA KOŻANELKO! nie idziemy jutro do parku ;D wtorkowe poranne siedzenie w parku źle się dla nas kończy ;D

Zdjęcie na dzisiaj:

przedstawiam Wam mojego piesiaczka - Chestera ^^ taka trochę mała bestyjka, chociaż ostatnio udziela mu się podawanie łapy i ślinienie się z radości na mój widok oO aaale <3

Chcę przy Tobie zasnąć...

Na dzisiaj to tylę.

żegnam ^^