"Rick przyszedł po mnie chwilę przed godziną 19.00. Wyszykowana "na szybko" chwyciłam z wieszaka płaszcz i stukając obcasami wyszłam z domu. Poszliśmy do parku. Jak na tę porę roku było już dość ciemno, dlatego drogę widzieliśmy tylko dzięki latarnią. Szliśmy powoli i w milczeniu. Zdawało mi się, że chłopak chce coś powiedzieć, ale nie wiedział jak wszystko ubrać w słowa. Wpatrywał się tylko przed siebie, jakby na siłę czegoś szukał. "Usiądźmy tutaj" powiedział prawie szeptem. Ławka była lodowata, ale nie ruszyło mnie to zbytnio.
Cisza między nami zaczęła mnie denerwować. Nie podobało mi się także to, że Rick unikał mojego wzroku. W końcu dałam za wygraną i zaczęłam wmawiać sobie, że jestem tutaj sama. Nagle chłopak wstał z ławki, a zaraz po tym ukląkł przede mną i złapał mnie za dłonie. Poczułam jak serce zaczęło bić mi z niewyobrażalną prędkością, oraz że przyśpieszył mi się oddech.
-wiesz co..-zaczął - ja to jestem skurwysyn.
-ale jak to? nie rozumiem..- odpowiedziałam dość zmieszana. Mój napływ szczęścia zmienił się teraz w lekki strach. Nie wiedziałam, a nawet chyba nie chciałam wiedzieć co może się teraz stać. Zacisnęłam tylko delikatnie wargi i w spięciu czekałam na odpowiedź.
-no bo ja Cię już nie kocham....-odpowiedział spokojnie jak nigdy"
Oo nie ma to jak znaleźć swoje krótkie opowiadanie,
szukając w szufladzie książeczki zdrowia..oO
hah. co jak co, ale kieruje mną od wczoraj dobry humor ;) i nie wiem czemu ;) jakoś na wszystko patrzę z dość dużym pozytywnym nastawieniem, co jest do mnie raczej nie podobne..
Humoru nie popsuł mi nawet fakt, że jestem w szkole (miejscu szczególnie przeze mnie nie lubianym, o czym oczywiście już wiecie). I przyznam się, że nawet nie czuję oporu przed tym, że jutro znowu się tam pojawię oO no może nie licząc zacnego sprawdzianu z "potopu" na pierwszej lekcji,-.-
wgl ej ej ej! SZANOWNA KOŻANELKO! nie idziemy jutro do parku ;D wtorkowe poranne siedzenie w parku źle się dla nas kończy ;D
Zdjęcie na dzisiaj:
przedstawiam Wam mojego piesiaczka - Chestera ^^ taka trochę mała bestyjka, chociaż ostatnio udziela mu się podawanie łapy i ślinienie się z radości na mój widok oO aaale <3
Chcę przy Tobie zasnąć...
Na dzisiaj to tylę.
żegnam ^^


Nigdy więcej TEGO parku, nigdy... -.-
OdpowiedzUsuńI, ej, chyba musisz się ze mną podzielić tymi swoimi antybiotykami, to może i mi wreszcie poprawi się humor ;)
Na dodatek Twój pies mi się podoba, ale nie chcę spać u niego w budzie xD